Tantra

Kaula Tantra

U większości z nas percepcja dualności jest tak silna, że czujemy swoją odrębność w rdzeniu naszej egzystencji. Tak silne utożsamienie się z wymiarem fizycznym, że doświadczamy naszej samo egzystencji wyłącznie w kategoriach ciała. Prowadzi to do tego, że nie postrzegamy siebie jako istoty mającej jakiekolwiek inne istnienie poza fizycznym. Nasze doświadczenie przyjemności i bólu, starty i zysku jest całkowicie skoncentrowane na ciele.

Odkrywamy, że kierują nami cztery prymitywne potrzeby - jedzenie, seks, sen oraz instynkt samozachowawczy - z których z kolei powstają emocje, takie jak pragnienie, złość, nienawiść, zazdrość, chciwość. Dzieje się tak dopóki nie znajdziemy drogi wiodącej ku nie dualistycznej świadomości będącej jednością. Do tego czasu negatywne emocje będą nieustannie zalewały umysł oraz wpływały na układ nerwowy wywołując złość, lęki i przenikliwe poczucie braku bezpieczeństwa. To jest poziom działania zwierząt.

Ale w przeciwieństwie do zwierząt ludzkie myśli, uczucia i czyny nie muszą być tak motywowane. Gdy świadomość staje się bardziej subtelna osiągamy pewien stopień wolności od tych potrzeb - nawet, jeżeli do pewnego stopnia jesteśmy na ich łasce. Praktykujący kaula, mówią, że potępianie prymitywnych potrzeb nie ma żadnego sensu. Zamiast tego musimy nauczyć się technik kierowania nimi i mądrego ich wykorzystania.

Droga lewej ręki i droga prawej ręki w kaula

Zwolennicy prawej ręki praktykują powściągliwość, poskramianie podstawowych potrzeb, dopóki nie będą one już miały mocy odwracania od duchowego centrum.

Zwolennicy lewej ręki uważają, że potrzeby te są istotne i że powstrzymywanie ich okalecza ciało, umysł i zmysły. Wierzą w to, iż lepiej jest iść za prawem natury i pozwolić, by potrzeby biologiczne wyraziły się w zdrowy sposób, ale bez pobłażania im.

Zazwyczaj praktykowanie Tantry adepci zaczynają od Kaula Tantry, a ta z kolei zaczyna się od wykonywaniu powtórzeń tantry na sposób drogi prawej ręki- czysto medytacyjnie. Następnie uczeń jest inicjowany w metodę tantryczną.
Mantra jest iluminatorem umysłu. Ciągłe powtarzanie mantry naładowuje nas boską świadomością, transformując ostatecznie naszą egocentryczną świadomość w świadomość boską. Kiedy stajemy się jednością z potęgą mantry, zapełnia się luka między świadomością indywidualną, a uniwersalną. Nie jesteśmy już kroplą w oceanie; stajemy się samym oceanem. Przez systematyczne praktykowanie mantr pierwotna siła zostaje tak skoncentrowana, że praktykujący wyraźnie zaczyna jej doświadczać. Starożytni tak widzieli spersonifikowaną formę mantry, jak my widzimy namacalne przedmioty w naszym codziennym życiu. W taki właśnie sposób została rozwinięta w Tantrze koncepcja bóstw.

Jak dzieje się to w praktyce?

Każda mantra lub grupa mantr związana jest z określonym bóstwem - bóstwo to jest widzialną formą każdej mantry, mantra jest słyszalną formą danego bóstwa. Wzory wibracyjne mantr związane są z różnymi poziomami sił obecnych zarówno w nas, jaki i w kosmosie. Bóstwa są archetypami tych sił. Światło samej boskości manifestuje się w formie mantry. W ten sposób każda mantra jest skupiskiem światła, a intensywna medytacja nad mantrą uzdalnia nas do zobaczenia jej jako światła w personifikowanej formie bóstwa.
Tantryści, aby wzmocnić praktykę włączają w mantrę silną wizualizację. Czują jak bóstwo siedzi w lotosie w ich sercu a nawet, że zostali przez nie zastąpieni- a podjęta medytacja przeprowadzana jest dalej już przez to bóstwo. To pomaga wznieść się ponad dualistyczną świadomość.

Wzmocnieniem praktyki jest również zsynchronizowanie sił mantry z kończynami i organami ciała.

Jak, wcześniej wspomniałem najsłynniejszą mantrą w Wedach jest mantra gajatri, ma ona charakter matczyny. Prowadzi we właściwym kierunku i na subtelnym poziomie ostrzega, kiedy popełniamy błąd. A jeśli błędy zostaną już popełnione, gajatri z miłością je poprawia.

Dźwiękowi mantry towarzyszy identyczny wzór wibracyjny w postaci jantry, która jest widzialną ekspresją wibracji mantry. Boska kreatywność wypromieniowana jest na zewnątrz w postaci mantr ( dźwięk), i jantr ( światło).

Ażeby doprowadzić adepta do rzeczywistości przekraczającej zmysły i umysł, mędrcy stworzyli mapę świata mantrycznego pod postacią jantr. Kierując się tą mapą, nie tylko zbliżamy się do boskiej siły, lecz zaczynamy doświadczać jej dynamicznego wzajemnego oddziaływania z mantryczną energią jantry.

Medytowanie nad jantrą jest pierwszą podstawową praktyką, która pomaga pokonać trudności związane z troskami i sprawami, które odpowiadają dwóm najniższym czakrom np. lęk, lenistwo, brak bezpieczeństwa, bezczynność i otępienie - to problemy powiązane z pierwszą czakrą. Z kolei z drugą czakrą kojarzone są takie przeszkody, jak: pożądanie, przywiązanie, złość, żądza i wszelakie potrzeby zmysłowe. Większość naszych chorób fizycznych i psychicznych, tworzy dalsze przeszkody. Mają one swoje źródło w sprawach związanych z tymi czakrami. Przeszkody depresji, żalu i braku samomotywacji spowodowane są zaburzeniami w tych dwóch czakrach.

Aby wyrównać zaburzenia w tych dwóch czakrach adepci inicjują najpierw uczniów w jantrę Ganeśa, która usuwa wszelkie trudności.

Ganeśa jest odzwierciedleniem przestrzeni wszystkiego, co istnieje. Jest odzwierciedleniem centrum całej energii grawitacyjnej i przedstawia kontrole wszelkiego działania od mikrokosmosu do makrokosmosu. Siły podtrzymywania, tworzenia i niszczenia trzymane są w harmonijnej równowadze przez uosobioną jego wolę. Według schematu czakr jogi kundalini, Ganeśa przebywa w pierwszej czarze. Przewodzi on również prawem karmicznym